η λεκάνη μου πετρέλαιο δεν έχει
η μεσόγειος δεν έχει νερό
η μπανιέρα μου θα είναι ότι πρέπει
θα ’μαι πλούσιος μ’ ελάχιστα, θαρρώ
δυο-δυο, στη μπανιέρα δυο-δυο
δυο-δυο, στη μπανιέρα δυο-δυο
δυο-δυο, στη μπανιέρα δυο-δυο
μες στην αντάρα και το σεισμό
αντί για την πόρτα, ανοίγω τη βρύση
βάζω μπρος στην σκάφη να κατρακυλήσει
σαν του νώε την αρχαία κιβωτό
δυο-δυο...
πόσο σ’ έχω πικράνει, μητέρα
που δεν έγινα φίρμα λαϊκή
μα σχεδόν από μωράκι στη μπανιέρα
τραγουδούσα με παράξενη φωνή
δυο-δυο...