...εποχή...

για την gala

περί αλήθειας

το θέμα δεν είναι εάν υπάρχει αλήθεια και ποια είναι η αλήθεια
....
αλλά το εάν θέλουμε οι εμπειρίες του παρελθόντος να αλλάξουν τις ευκαιρίες και τα προβλήματα του μέλλοντος....

η ζωή είναι τόσο περίπλοκη, παρ όλα αυτά, μέσα από τους κύκλους της ομοιότητας των καταστάσεων αναδεικνύονται μνήμες, ευκαιρίες ή λάθος εκτίμησης μέσα από τις τεχνικές παρωπίδες του παρελθόντος....

ποιο είναι το ποσοστό, ιδέα, αντίληψη που το μέλλον καθορίζετε μόνο του μακριά από το παρελθόν?

Μια αριστερή ανανεωτική ιδέα στον τρόπο ζωής και αντίληψης του συνοδοιπόρου θα αλλάξει το αύριο ή 'ο παλιός είναι αλλιώς'?

από την μια θέλω να γίνω ξανά έφηβος, από την άλλη χαίρομαι που μεγάλωσα....

the riverbed

moon, how it falls on the field down among us

rain, falls on the king, and his men on the riverbed

now we meet after all these years. do you my king, do you remember me?

yeah, I see your face before me now. and i'm telling you tonight, that i know we belong,
beyond this life. the war has taken its turn, and it ain't ever turning back.

i grew to be a man. a man who grew to be a king. got a job at the mill, and when the war came
i signed up for you.

every day now, i send a letter to the people back home. oh, i bet you long for the life that you lived. me and myself i got nothing to lose but this war. and i'm telling you the war that i fought
it was wrong, and we must die.
well, now the shells are hammering down on the riverbed.

drums roll, and we must go. we must go, the enemy is upon us. rise from your knee,
and now, pull to the bridge.

oh, brother don't turn, cause i'm right behind you now. go on, go on, on up from the riverbed.
for i'm telling you the war that i fought
it was wrong, and we must die. it doesn't matter much now anyway, tonight we unite.

and when we're pushing through,
i turn around one last time,
and through the fire and the rain
i see the king's white flag.

the king lives on,

but everyone

everybody dies.

the black power of images, 1968 -2008

another optical illusion?... let's see.. and "enjoy"

από δευτέρα

4:00 το πρωί ξύπνημα

έξω ακόμα νύχτα... λίγο νερό στην μούρη, λίγο νερό στο λαρύγγι

παντελόνι, η τσάντα να γεμίσει με τα απαραίτητα.... ‘άντε να την κάνουμε από αυτήν την μούχλα’

τα κλειδιά στην μηχανή, τα φώτα ανοιχτά και σιγά σιγά το αμάξι μεχρι τον δρόμο... από εκεί μεχρι το αεροδρόμιο οι στροφές κολλημένες στο κόκκινο....

η πόλη ζεστή...ξέχασε να χειμωνιάσει.... τα άτομα στο μετρό όπως πάντα...άλλοι ταξιδιώτες, άλλα στην κοσμάρα τους, άλλοι αγχωμένοι και άλλοι απλά νούμερα... το κεφάλι κολλημένο στο τζάμι... να χάνετε η ματιά στο τέλος των βαγονιών μεχρι το τούνελ....

ωραίο όταν συμβαίνει...το μάνατζμεντ αντί να γελοιοποιηθεί για το over-booking, να σου απλώνει χαλιά...’δεν έχουμε το δωμάτιο...έχουμε ένα λουξ με θέα λυκαβηττό. θα το θέλατε?’.... ‘...... καλό ακούγετε. ναι’

έρχεται ο ονειροπόλος πελάτης. ακούς σκέψεις, άλλες καλές...άλλες για τα κύματα....' τα θέλω τα δωμάτια να βλέπουν κύματα'... άντε να πηγαίνουμε σιγά σιγά

μόνος στο δωμάτιο...σκηνές στο μυαλό κενού..τελικά δεν θα έρθει..... το είπε και το έκανε.... ηρεμία μέσα στο δωμάτιο... ο λόφος απέναντι να δείχνει αιώνιος...

το νερό από το ντουζ να τρέχει ζεστό

απόγευμα... σκαμπό στο μπαρ.... μια μαργαρίτα με λεμόνι... χτυπημένη στον πάγο...χάζι .... χαμόγελα...διαβάζοντας φάτσες, εικόνες, ρούχα, ψυχές........

άλλα δυο κολονάτα με μαργαρίτες άδεια.....

ο ήλιος να σε τυφλώνει.... ο ιδρώτας να κυλάει σιγά σιγά χωρίς να φαίνεται... αίσθηση καλοκαιριού χειμωνιάτικα....

κτυπάει το τηλέφωνο....

χαμόγελα... ματιές κλεφτές... καφεδάκι μέσα σε ωραίες χρυσόσκονες....

το αεροδρόμιο άδειο...τούνελ και πίσω στο ψοφόκρυο

σε κάθε ταξίδι...η επιστροφή κάνει την αλλαγή...το παρόν σκότωσε το χθες και άφησε μια ηλιαχτίδα για το αύριο.... ότι να ναι πάνω σε ένα ηλεκτρίζον ρυθμό και ένα ποτήρι μαργαρίτας άδειο...

η στιγμή άγνωστη... μια κουβέντα δεν τελείωσε, ένα μήνυμα που δεν στάλθηκε, μια σκέψη μου ωρίμασε, μια απόφαση ...αρκετά να αναποδογυρίσουν τον κόσμο όλο...