η ζωή είναι ένα απέραντο περιβόλι

όταν από της παιδικές σου αναμνήσεις θυμάσαι αλάνες και λάσπες που έτρεχες με το ποδήλατο
η ζωή σου δεν μπορεί να είναι τίποτα άλλο παρά μια εξερεύνηση
η στασιμότητα του μυαλού δεν υπάρχει, είναι μια ψευδαίσθηση του μυαλού
το κάθε πράγμα έχει μια πορεία και μια στιγμή
αλλά η ζωή είναι σαν ένα τεράστιο περιβολή που θέλεις να το βλέπεις μια από την μια μεριά και μια από την άλλη, να βλέπεις τα διαφορετικά του χρώματα σε όλες τις εποχές και κάθε χρόνο που είναι διαφορετικά...
.... αλλά...
ίσως και ποιο όμορφα να είναι και τα βουνά και θάλασσες που βλέπεις από μακρυά. αυτά ίσως να είναι ποιο όμορφα και από κάθε περιβόλι.
το μόνο που μετράει είναι ο χρόνος, και που τυχαίνει να βρίσκεσαι   

εκεί στο όνειρο

ποια είναι η διαφορά...

μεταξύ
της απολυτής ελευθερίας...

και
της απόλυτης μοναξιάς
;

μακάρι και σε κάθε πλατεία!

έτσι μου ήρθε ρε φιλαράκι τα αμόλησα και άρχισα να παίζω μουσικές!!!

σκοτώστε τον Ελέφαντα

ελευθεριά από
        τη στέρηση
        την εκμετάλλευση
        την ανάγκη
        την αδικία

ελευθεριά
        προς τη δημιουργία
        χωρίς ανάγκη
        χωρίς βάρος στην σκέψη
        χωρίς την σκέψη στο τέλος

θέλω να γνωρίσω αυτόν που θα προσπαθήσει να σκοτώσει τον ελέφαντα

τρώγοντας μήλα

"When I was 17, I read a quote that went something like: "If you live each day as if it was your last, someday you'll most certainly be right." It made an impression on me, and since then, for the past 33 years, I have looked in the mirror every morning and asked myself: "If today were the last day of my life, would I want to do what I am about to do today?" And whenever the answer has been "No" for too many days in a row, I know I need to change something.

Remembering that I'll be dead soon is the most important tool I've ever encountered to help me make the big choices in life. Because almost everything — all external expectations, all pride, all fear of embarrassment or failure - these things just fall away in the face of death, leaving only what is truly important. Remembering that you are going to die is the best way I know to avoid the trap of thinking you have something to lose. You are already naked. There is no reason not to follow your heart.

About a year ago I was diagnosed with cancer. I had a scan at 7:30 in the morning, and it clearly showed a tumour on my pancreas. I didn't even know what a pancreas was. The doctors told me this was almost certainly a type of cancer that is incurable, and that I should expect to live no longer than three to six months. My doctor advised me to go home and get my affairs in order, which is doctor's code for prepare to die. It means to try to tell your kids everything you thought you'd have the next 10 years to tell them in just a few months. It means to make sure everything is buttoned up so that it will be as easy as possible for your family. It means to say your goodbyes.

I lived with that diagnosis all day. Later that evening I had a biopsy, where they stuck an endoscope down my throat, through my stomach and into my intestines, put a needle into my pancreas and got a few cells from the tumour. I was sedated, but my wife, who was there, told me that when they viewed the cells under a microscope the doctors started crying because it turned out to be a very rare form of pancreatic cancer that is curable with surgery. I had the surgery and I'm fine now.

This was the closest I've been to facing death, and I hope it's the closest I get for a few more decades. Having lived through it, I can now say this to you with a bit more certainty than when death was a useful but purely intellectual concept:

No one wants to die. Even people who want to go to heaven don't want to die to get there. And yet death is the destination we all share. No one has ever escaped it. And that is as it should be, because death is very likely the single best invention of life. It is life's change agent. It clears out the old to make way for the new. Right now the new is you, but someday not too long from now, you will gradually become the old and be cleared away. Sorry to be so dramatic, but it is quite true.

Your time is limited, so don't waste it living someone else's life. Don't be trapped by dogma — which is living with the results of other people's thinking. Don't let the noise of others' opinions drown out your own inner voice. And most important, have the courage to follow your heart and intuition. They somehow already know what you truly want to become. Everything else is secondary.

When I was young, there was an amazing publication called The Whole Earth Catalog, which was one of the bibles of my generation. It was created by a fellow named Stewart Brand not far from here in Menlo Park, and he brought it to life with his poetic touch. This was in the late 1960's, before personal computers and desktop publishing, so it was all made with typewriters, scissors, and Polaroid cameras. It was sort of like Google in paperback form, 35 years before Google came along: it was idealistic, and overflowing with neat tools and great notions.

Stewart and his team put out several issues of The Whole Earth Catalog, and then when it had run its course, they put out a final issue. It was the mid-1970s, and I was your age. On the back cover of their final issue was a photograph of an early morning country road, the kind you might find yourself hitchhiking on if you were so adventurous. Beneath it were the words: "Stay Hungry. Stay Foolish." It was their farewell message as they signed off. Stay Hungry. Stay Foolish. And I have always wished that for myself. And now, as you graduate to begin anew, I wish that for you."

Steve Jobs - Apple Founder, Visioner and Hippy

θέλω να πιω την ζωή όλη

να την ρουφήξω μέσα σε μια γραμμή

να την κοιτάξω χαλαρός, απέναντι της
και να της πω λυτά και ήρεμα

"άι γαμήσου μωρή,
δεν είμαι τσατισμένος,
απλά τι στο καλό κάνουμε,
περνάνε όλα και εμείς ούτε τους μήνες πια δεν μετράμε
απλά περιμένουμε μια καμένη ηλιαχτίδα"

να ποιο μονογουλιά όση βότκα μπαίνει στο στόμα μου
να την αραξω στον κόκκινο καναπέ και να χαζεύω τον άσπρο τοίχο
να μην βλέπω τίποτα
αλλά ούτε και να σκέφτομαι

δεν χρειαζόμαστε τίποτα.... απλά μουσική να μου παίρνει τα ηλεκτρόδια του μυαλού
να αφήσει το κορμί, εκεί παρατημένο

τζούρα  στα όνειρα...




το 'μωρό ήρθε' για αγκαλιές, καιρός για γείωση

η αλήθεια να λέγεται

σιγά σιγά έρχεται

...το αντάρτικο
άλλα που οι αντάρτες???

μαύρο

την επανάσταση...

του μυαλού και της σκεψης,
εδώ ποιος θα την αρχίσει?

προτιμότερη η αλήθεια..

από την ασφάλεια. 

ανυπακοή! 

κάτω οι κάμερες και πάνω οι μπάρες...

 και ακόμα καλύτερα, κάτω η κάθε επίβλεψη και πάνω οι μπάρες της ψυχής

opinions

".......are like assholes. everybody's got one and everyone thinks everyone else's stinks."

ένα καφέ... και ένα τσιγάρο

δεν καπνίζω εδώ και χρόνια...  και ούτε είναι μέσα στα σχέδια μου να το ξαναρχίσω... έστω και εάν ο κοινωνικός μου κύκλος έχει μόνιμα καπνιστές...

μερικές φορές όμως... τις στιγμές τις απόλυτης ηρεμίας... τι στιγμές που δεν σκέφτομαι τίποτα, απλά αφήνομαι στις αισθήσεις του κορμιού μου... εκεί είναι κριμένη μια στιγμή που θα ήθελα μια τζούρα να καίει.. να κατέβει μέσα βαθιά και να γεμίσει κάθε πόρο από τα πνευμόνια μου...

αλλά δεν νομίζω να είναι καθαυτού το τσιγάρο, το στριφτό ή οτιδήποτε άλλο.....

επειδή με έχει φάει το κεφάλι μου γιατί από το καλοκαίρι και μετά αυτός ο πόθος αναπηδάει από το πουθενά.... κάτι μου λέει ότι αυτό που τελικά νιώθω ότι θέλω είναι απλά η στιγμή της αιωνιότητας που νιώθεις όταν αφήνεις απαλά από τα ζώθηκα σου να βγει ο καπνός.. και να τον φυσάς σιγά σιγά έξω... που άμα δεν ήσουνα ποτέ καπνιστείς ποτέ δεν μπορείς να καταλάβεις

αυτά για του φίλους καπνιστές... που κατά βάθος μερικές φορές πρέπει να του ζηλεύω... γιατί ίσως και να είναι ακόμα τυχεροί που απολαμβάνουν μια από τις ομορφιές τις ζωής

(διαβάζοντας αυτό που μόλις έγραψα ... μου ήρθαν στο μυαλό και μερικοί αγαπημένοι στίχοι...

μη δίνεις σημασία, που όλα γίνανε βιαστικά, κι αν δεν πρόλαβες να πεις, δυο τρία λόγια... το ξέρεις πως είναι κερδισμένος τελικά, όποιος χαμογελάει μπροστά στην καρμανιόλα.. δεν πειράζει που δε σου ήρθε η ζαριά, τζογάρισες στο όνειρο κι είσαι έτοιμος για όλα.. το λέει κι ένα τραγούδι που μας μάθαιναν παλιά…......

ίσως για μερικούς οι στίχοι άσχετοι με το τσιγάρο....αλλά για ένα να ήσαστε σίγουροι... πάνε απόλυτα με την ρουφηξιά του πρωινού καφέ μου)

όταν ...

έρθεις στο επίπεδο του δαπέδου... είσαι τυχερός

άμα κοιτάξεις πάνω, τα μάτια σου θα πέσουν πάνω στον φωτισμένο πολυέλεο....

που αλλιώς ίσως τον αγνοούσες

σημειώματα σκέψεων για περαιτέρω..... ξύσιμο

1) δεν μου αρέσουν τα ψέματα. ποτέ δεν μου άρεσαν από τότε που είδα ότι μπορεί να πληγώσω με αυτά. και εσύ ρε φιλαράκι πως της είδες?...μαλάκια δεν είναι? χαραμίζεις την ελεύθερη σου ώρα με πόνο χωρίς λόγο...γιατί το ψέμα είναι πόνος ρε μαλάκα/ο μου!!! και να λες ψεματάκια επειδή σε κάνουν καλύτερο/η ή απλά για το συμφέρων μια στιγμής, απλά σε κάνουν καραγκιόζη... πάρε καμιά 'φραντζόλα' και βούλωστο!

2) μαθαίνεις πάντα από φυσική... στην κβαντομηχανική, ποτέ δεν μπορείς να βρεις την ακριβή ιστορική κατάσταση μιας συγκεκριμένης στιγμής/γεγονότος. το παρελθόν έχει τόσες άπειρες λύσεις και αιτίες, που ποτέ δεν μπορείς να βρεις πια είναι τα πραγματικά στάδια μια τωρινής κατάστασης.. .αντιθέτως, εάν κοιτάξεις μια κατάσταση τωρινή, μπορείς να δεις το μέλλον της (ή να θεωρήσεις ποιο είναι) καθώς θα μπορείς να δεις την ορμή της καταστάσεως. επίσης όταν προσέξεις μια κατάσταση, αυτή θα αλλάξει για πάντα... δίδαγμα: να δίνουμε σημασία μόνο σε ότι αξίζει? να μην κολλήσουμε σε ότι έχει να κάνει με τις σκέψεις από το παρελθόν (μαζί με τις σκέψεις και του κόμπους τους) και απλά να συνοδεύουμε της σημερινές καταστάσεις για ένα διαφορετικό μέλλον?

3) σίγουρα ο 'δημιουργός/οι' όταν μας έφτιαχνε/αν εάν δεν έπαιζε/αν ζάρια, έπαιζε/αν μονόπολη !


4) το σύμπλεγμα σκορπιού με δράκο της φωτιάς έχει πολύ ενέργεια τελικά..... και αναπάντεχα...πολλά γεμάτα φεγγάρια!!!

5) όσοι βρίσκουν προβλήματα στους άλλους... γιατί αποδεικνύετε ότι αυτοί έχουν πολλά προβλήματα που δεν βλέπουν? (ο επαρχιωτισμός καλά κρατεί!... και η βλαχιά με το ταγάρι δεν φεύγει)

6) ... ταξιδάκι σε πόλις τις ευρώπης? ή ... ανατολικότερα της ινδίας / δυτικότερα της τζαμαϊκας?

7)...μερικοί φίλοι/ες που με την καρδιά τους σε κάνουν να μένεις με ανοιχτό το στόμα ... και υπάρχουν και οι μελλοντικοί φίλοι/ες, αυτοί που όταν μιλήσατε σοβαρά για πρώτη φορά ανακάλυψες ότι ένα ακόμα κομμάτι από το παζλ βρέθηκε

8).... κινέζικη δεκαετία...καιρός για ....

η ομορφιά μου

Δεν υπάρχει σύμπαν 
υπάρχουν μόνο στιγμές συμ"π"αντικές στιγμές 
αν φτάσεις στην ακινησία μπορείς παντού να ταξιδέψεις...

καλοκαιρινή ματιά

να βάλω ένα πανί πάνω σε ένα σύννεφο, και να αφεθώ μέσα του
να γλιστρήσει στον ουρανό, να χαθεί στον ήλιο
καθώς αλλάζουν οι εποχές να νιώθω μόνο την μουσική... καθώς θα ακούω την απόλυτη ηρεμία
...

και τα τρένα συνεχίζουν να περνάν και εγώ να χαζεύω τα πράσινο-μπλε μάτια που περνάν μπροστά μου... η μουσική μέσα από τα ακουστικά να παίρνει την σκέψη μου και.....

να χάνομαι πάνω στο σύννεφο μέσα στον μπλε ουρανό
να μην νιώθω την ζέστη που μέσα της είμαι... να μην νιώθω την ψύχρα του ουρανού
οι εποχές να αλλάζουν....και με τους φίλους να πίνουμε όσο τα ποιο ψηλά σύννεφα να μας κρατάνε σκιά... γιατί εδώ/εκεί ποτέ δεν θα νυχτώνει...ποτέ οι μέρες οι καλές δεν τελειώνουν σε μια δύση... το πάρτι χωρίς λόγο να μην ορίζετε από χρόνο

..... χαμόγελα στο τρένο από κορίτσια αγγέλους.... ο ήχος από της ράγες να συγχρονίζετε με το beat του κομματιού... τα κτίρια ένα, ένα να περνάνε σαν αγάλματα γυμνά πάνω σε έναν κυκλικό κυλιόμενο ιμάντα...

... και το σύννεφο φεύγει... σε ταξίδι μόνο του... εκεί που όλα γίνονται..

... ποτέ δεν θα αλλάξεις βρε ελέφαντα....

so you think you can tell

so, so you think you can tell heaven from hell
blue skies from pain
can you tell a green field from a cold steel rail?
a smile from a veil?
do you think you can tell?
and did they get you to trade your heroes for ghosts?
hot ashes for trees?
hot air for a cool breeze?
cold comfort for change?
and did you exchange a walk on part in the war for a lead role in a cage?
how I wish, how I wish you were here
we're just two lost souls swimming in a fish bowl,        
year after year,
running over the same old ground
what have you found? The same old fears.
wish you were here

σήμερα είναι μια ωραία μέρα!!!

μόλις παραιτήθηκα από μια δουλειά που τον τελευταίο χρόνο μου έχει σπάσει τα νεύρα!!!

ε μα ποια φιλαράκια... σας βαρέθηκα!!!

... και στο μυαλό μου έρχονται οι στίχοι..."άντε και καλή τύχη μάγκες"

μα τελικά...πόσο ωραία μπορεί να γίνει από το τίποτα μια απλή ηλιόλουστη μέρα στο λονδίνο?